Zoeken

Onzeker in je werk? Eerst blaffen dan plassen.

Bijgewerkt: 7 okt 2018

Twee jaar geleden adopteerde ik een hond uit Spanje. Ik zag hem op Facebook en was gelijk verkocht. Alle adoptiehond-websites ontraden je om op alleen een foto af te gaan, dus voor de goede orde heb ik maandenlang getwijfeld. Maar mijn hart had allang besloten: deze viervoeter was voor mij bestemd.

14 september 2016 was hij er, mijn eenjarige wees.  Het bleek al gauw dat ik qua gedrag meer een pup van zes maanden in huis had gehaald. Behalve zijn (godzijdank) vergevorderde zindelijkheid, moest hij het meeste nog leren. Alles was nieuw. Veel was eng. Je kan het zo'n beestje ook niet kwalijk nemen.

Toen de eerste goede sneeuw dit jaar viel en de sneeuwpoppen opdoemden, was er weer een nieuwe reden voor angst. Het eerste exemplaar, getooid met hoed en wortel, bracht heel wat teweeg. Het was onophoudelijk blaffen tegen deze gedaante. Als hondeigenaar-maagd dacht ik dat het zou helpen naast de pop te gaan staan en hem over de koude bol te aaien. Misschien dat het mijn hond vertrouwen zou geven, zo van ‘kijk, hij eet je baasje niet op, dus jou ook niet’. Tevergeefs. Ik moest een ander looproute nemen.

Vier of vijf sneeuwpoppen verder (de dichtheid was hoog in mijn buurt) gebeurde opeens iets anders. Hij liep erlangs en gaf geen piep. Yes! Zijn angst was voorbij. Blij en trots liep ik door. Maar mijn hond was nog niet klaar. Hij draaide zich om, liep terug naar de sneeuwpop en plaste eroverheen.

Voordat ik hier online over ging lezen, besloot ik eerst met mijn eigen theorie te komen. In tegenstelling tot de ‘golden shower’ zoals wij die kennen, heeft urineren bij honden niet met respectloosheid te maken. Het is vaak territoriaal gedrag. Ik las deze uiting van mijn hond dus als 'no worries boss, I got this covered now'. Iets wat geheel nieuw voor hem was (en dus spannend) werd door herhaling iets om zich toe te eigenen.


Ik zag een parallel met werk. De laatste jaren ben ik bijvoorbeeld als zelfstandig ondernemer veel dingen gaan doen die nieuw voor mij waren, zoals het trainen van groepen. Dat ging dan gepaard met onzekerheid en spanning. I know, het is menselijk. De vraag is alleen: wanneer is die spanning terecht, en wanneer mag je iets als een overwonnen uitdaging gaan beschouwen? 

De ‘eerst blaffen dan plassen’-aanpak motiveerde me om te gaan onderscheiden wanneer onzekerheid zijn functie heeft, en wanneer het een (onnodig) verhaal in je hoofd wordt. Soms beheers je een bepaalde vaardigheid inmiddels prima en kun je gewoon zeggen: 'I got this covered'. Op naar de volgende sneeuwpop.